گناش پای من ...

ثانیه ای بار و بندیل می بندم ...

سوی میعادگاه مان ...

عجب می مانم !

رحیمان جهان همه

داوطلبانه ،

از گوشه و کنار آب از دست می گذارند و بدو ...

می آیند ،

کوله بار بر می گیرند از دوشم

(دوش به دوشم می شوند)

تا آسوده روانه سوی دوزخ شوم ...

و سنگینی کوله بار جدا ...

باید پاسبانی اش کنم از مهر بی حدشان ...